Ik maakte hem een dag voor de verjaardag, want dan is hij nog lekkerder: de cheesecake met een bodem van speculaas. Wopke was gisteren jarig. Vorig jaar maakte ik de worteltaart dit jaar moest het een cheesecake worden want deze stond nog op mijn lijst om eens te maken. Wopke houdt enorm van speculaas en dan het liefst gedoopt in een glas koude melk. Rare gewoontes. Ik maakte dus de taart met een bodem van speculaas. 

Madee en haar vriendinnetje hadden een tas vol bladeren gezocht. Deze konden mooi als verjaardagsversiering aan de muur met een stukje masking tape. Minimale inspanning, maximaal herfst-effect. 

Het recept van de cheesecake

Dat vond ik op de site van Dille & Kamille. Daar maken ze de speculaas voor de bodem zelf, wat natuurlijk nog veel lekkerder is. Ik gebruikte van die grote harde speculaasbrokken. Om de brokken fijn te krijgen, deed ik ze in een theedoek en stampte er een paar keer op totdat de kruimels fijn genoeg waren voor de bodem. Het maken van een cheescake is niet moeilijk. In het recept gebruiken ze Philadelphia roomkaas. Gelukkig geen monchou, want monchou en ik gaan niet samen. Alle taarten die ik met monchou heb gemaakt zitten of klontjes in of gaan in de schift. De cheesecake is daarentegen fantastisch gelukt.

Voor het serveren deed ik er wat rode vruchtensaus over van Tova. Deze rode vruchtensaus hadden wij vroeger altijd op zondag door de vlavlip.

De papierslinger was deze dagen een dagelijks project. Elke dag plakten we er een paar strookjes bij. Nu kon de slinger eindelijk opgehangen worden. De meisjes maakten de slinger met hun lievelingskleuren. En dat is het lot van de meisjesvader, dan krijg je altijd meisjesslingers. 

Fijne zaterdag!

O ja, de taart was goddelijk en het feest veel te gezellig. 

We hadden een leuke verrassing voor de meisjes; 'We gaan een nachtje logeren!' De meisjes vonden de verrassing wat minder leuk; 'Maar dan kunnen we niet spelen! Ik had al met Christel en Sterre afgesproken!' Boos zat Bente achterin de auto en had al helemaal geen zin in de verrassing. De moppersmurf haat verrassingen. Na een uurtje rijden kwamen we aan bij landhoeve Zwiesenborg in Loozen. Een hotel in een rijksmonumentale boerderij waar de oude balken nog in de kamers te zien zijn. We zaten midden in de natuur met een kinderboerderij op het erf. Bente haar humeur trok snel bij toen ze de mini-pony's zag en de knuffel-Vlaamse reuzen. We deden deze twee dagen lekker niks. Ja, we aten bitterballen, dronken rode wijn en Fristi, aten chips op het bed van de familiekamer en lazen 8 verhaaltjes achter elkaar uit het Knofje-boek. En om ons helemaal op te laden liepen we een wolvenroute in Lemelen. Heerlijk zo'n verrassingsweekend; moeten we echt vaker doen ;).

Een fijne zondag!
X Wimke

We had a nice surprise for the girls; "We're going to stay a night at a hotel!" The girls didn't love the surprise that much; "O no, we want to play with our friends!" We stayed fot one night at landhoeve Zwiesenborg, a monumental farmhouse surrounded by nature. The entire afternoon the girls played with the mini-ponys, the goats and the (giant)rabbit. The two days we did nothing but eat, drink, read and sleep. And we loved it!

De reden

Op een van de mooiste lentedagen ging ik samen met Wopke naar Eef in Amsterdam. De reden voor ons bezoek aan Eef was dat Wopke mijn Iphone-selfie, die ik altijd als profielfoto had, een hele hele slechte foto vond. En daarom verraste Wopke me met een shoot van Eef. 

Wat vooraf ging

Eef was op een minder mooie dag al eens eerder bij ons in IJlst geweest om foto's van me te maken. De fotoshootdag begon al niet goed. Ik wist niet wat ik aan moest trekken. Dus ik trok iets aan wat ik eigenlijk nooit draag, een zalmroze vestje en mijn haar liet het die dag afweten. Ik zette mijn mooiste glimlach op, maar spontaan voelde het niet.. Het eindresultaat van de foto's waren mooi hoor, maar het was niet helemaal ik.

Het succes

Gelukkig maakte Eef er geen punt van toen ik vroeg of de foto's over gedaan mochten worden. Ik kwam naar Eef in Amsterdam. Misschien dat een andere omgeving beter voelde, een plek waar niemand me kent. Ik trok aan wat ik altijd draag, een wit t-shirt, mijn lievelings (maar iets wat verkleurde) jasje, favo jeans en mijn sneakers. En het resultaat is dat ik super-blij met de nieuwe foto's ben. Ik zie gewoon mezelf, ontspannen met leuk haar. En voor de oplettende kijker er zit een post-elastiek in mijn vlecht. Ik had even geen elastiekje bij me :). Eef en Wopke bedankt!